ΚΕΕΛΠΝΟ

Τέτανος (και Νεογνικός Τέτανος)

Γενικές Πληροφορίες

Ο τέτανος είναι μια οξεία νόσος που προκαλείται από την εξωτοξίνη του κλωστηριδίου του τετάνου, το οποίο αναπτύσσεται αναερόβια στην περιοχή του τραύματος.

Κλινικές εκδηλώσεις

Ο τέτανος μπορεί να είναι γενικευμένος ή εντοπισμένος. Ο εντοπισμένος τέτανος ο οποίος είναι ασυνήθης μορφή της νόσου, μπορεί να προηγείται της έναρξης του γενικευμένου τετάνου αλλά είναι ηπιότερος και χαρακτηρίζεται από επίμονη μυϊκή σύσπαση στην ίδια ανατομική περιοχή που βρίσκεται το τραύμα. Μόνο το 1% των περιπτώσεων καταλήγει. Ο κεφαλικός τέτανος αποτελεί σπάνια μορφή εντοπισμένου τετάνου που εμφανίζεται δευτερογενώς μετά από κρανιοπροσωπικές κακώσεις ή λοιμώξεις και εκδηλώνεται με παράλυση κρανιακών νεύρων.

Ο γενικευμένος τέτανος είναι η συχνότερη μορφή (80%). Χαρακτηρίζεται από σύσπαση των μασητήρων μυών, τρισμό των οδόντων, σαρδόνιο γέλιο και οπισθότονο. Επώδυνοι τονικοκλονικοί σπασμοί εκλύονται συνεχώς ή κατά ώσεις μετά από οπτικά ή ακουστικά ερεθίσματα. Ο λαρυγγόσπασμος μπορεί να προκαλέσει ασφυξία και ο σπασμός του σφιγκτήρα της ουροδόχου κύστης επίσχεση ούρων. Η διέγερση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος προκαλεί κυκλοφορικές διαταραχές όπως υπέρταση, ταχυκαρδία και αρρυθμία. Ο ασθενής επανέρχεται πλήρως μετά από μήνες.

Ο νεογνικός τέτανος είναι γενικευμένος τέτανος σε νεογνά που γεννιούνται από ανεμβολίαστες μητέρες κάτω από συνθήκες πτωχής υγιεινής κατά τον τοκετό και κυρίως κατά το κόψιμο του ομφάλιου λώρου όταν δεν χρησιμοποιούνται αποστειρωμένα εργαλεία. Εκδηλώνεται συνήθως λίγες ημέρες μετά τη γέννηση με γενικευμένη αδυναμία, έντονη ανησυχία, άπνοιες και δυσκολία στο θηλασμό. Προοδευτικά εμφανίζονται τετανικοί σπασμοί και οπισθότονος. Η θνητότητα είναι πολύ ψηλή ενώ στους επιζώντες παραμένουν υπολειμματικές νευρολογικές βλάβες.

Παθογόνο

Ο τέτανος οφείλεται στο κλωστηρίδιο του τετάνου, το οποίο είναι θετικό κατά Gram αναερόβιο μικρόβιο που παράγει σπόρους. Το κλωστηρίδιο του τετάνου είναι ευαίσθητο στη θερμότητα και καταστρέφεται παρουσία οξυγόνου. Αντίθετα οι σπόροι είναι πολύ ανθεκτικοί στη θερμότητα και τα συνήθη αντισηπτικά. Αντέχουν στους 1210 C για 10-15 λεπτά και είναι επίσης σχετικά ανθεκτικοί στη φαινόλη και άλλους χημικούς παράγοντες.

Υποδόχα

Το κλωστηρίδιο και οι σπόροι του βρίσκονται κυρίως στο έδαφος, τη σκόνη και τον εντερικό σωλήνα ανθρώπων και ζώων.Σε αγροτικές περιοχές σημαντικός αριθμός ατόμων φέρει τον μικροοργανισμό, οι σπόροι του οποίου μπορούν επίσης να βρεθούν σε δερματικές επιφάνειες.

Παθογένεια

Το κλωστηρίδιο δεν κυκλοφορεί στον οργανισμό. Πολλαπλασιάζεται μόνο στο σημείο που ενοφθαλμίζεται. Παράγει τις τοξίνες τετανοσπασμίνη και τετανολυσίνη που κυκλοφορούν μέσω αιματικής και λεμφικής κυκλοφορίας. Η τετανοσπασμίνη είναι ισχυρότατη νευροτρόπος τοξίνη και ευθύνεται για την κλινική εικόνα της νόσου. Η τοξίνη δρα σε διάφορα σημεία του ΚΝΣ όπως τα πρόσθια κέρατα, ο νωτιαίος μυελός, το συμπαθητικό νευρικό σύστημα και η τελική κινητική πλάκα όπου η τοξίνη αναστέλλει την απελευθέρωση ακετυλοχολίνης από τις νευρικές απολήξεις και παρακωλύει τη φυσιολογική λειτουργία της νευρομυικής σύναψης. Αποτέλεσμα αυτών είναι η μόνιμη μυϊκή σύσπαση και οι σπασμοί που εκλύονται αυτόματα ή μετά από εξωτερικά ερεθίσματα. Η άλλη τοξίνη, τετανολυσίνη, προκαλεί αιμόλυση των ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Επιδημιολογία

Η νόσος είναι συχνότερη σε αγροτικές περιοχές, σε περιοχές όπου είναι πιθανότερη η επαφή με περιττώματα ζώων και όπου τα προγράμματα εμβολιασμού είναι ανεπαρκή. Ο τέτανος είναι σπάνιος στη Δυτική Ευρώπη. Στην Αγγλία και Ουαλλία για παράδειγμα δηλώνονται ετησίως λιγότερα από 20 κρούσματα ετησίως. Στην Ευρώπη ο συνολικός δείκτης δήλωσης από 27 χώρες παραμένει πολύ χαμηλός στο 0,02/100.000 πληθυσμού.Η κύρια ομάδα υψηλού κινδύνου είναι οι ηλικιωμένοι που μπορεί να μην είναι πλήρως εμβολιασμένοι καθώς επίσης οι χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών και οι διαβητικοί. Στην Ευρώπη το 74% των δηλωμένων κρουσμάτων αφορά ενήλικες ≥65 ετών (επίπτωση 0,13 ανά 100.000 πληθυσμό). Στις αναπτυσσόμενες χώρες τα νεογνά αποτελούν επίσης ομάδα υψηλού κινδύνου (>270.000 θάνατοι παγκοσμίως το χρόνο το 2000-2003) (1). Σε χώρες με αποτελεσματικά προγράμματα εμβολιασμού και καλές συνθήκες υγιεινής, ο μητρικός και ο νεογνικός τέτανος έχουν εξαλειφθεί σε μεγάλο βαθμό (<1 περίπτωση ανά 1000 γεννήσεις ζώντων).

Τρόπος μετάδοσης

Οι σπόροι του κλωστηριδίου εισέρχονται στον οργανισμό από σημείο λύσης της συνέχειας του δέρματος π.χ. από τραύμα, έγκαυμα ή το ομφαλικό κολόβωμα. Κλειστά τραύματα όπως από αιχμηρά όργανα είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνα γιατί δημιουργούν άριστες συνθήκες για την ανάπτυξη αναερόβιων μικροβίων. Περιπτώσεις τετάνου έχουν αναφερθεί και μετά χειρουργική επέμβαση του πεπτικού συστήματος, στη χλωρίδα του οποίου μπορεί να υπάρχει το μικρόβιο.

Η μετάδοση γίνεται κυρίως μέσω επιμολυσμένου τραύματος. Το τραύμα μπορεί να είναι μεγάλο ή μικρό. Τα τελευταία χρόνια η μεγαλύτερη αναλογία περιπτώσεων τετάνου οφείλεται σε μικρά τραύματα που περνούν απαρατήρητα ενώ στα μεγάλα η περιποίηση του τραύματος είναι προφανής. Λοίμωξη από κλωστηρίδιο τετάνου μπορεί να συμβεί μετά από χειρουργικές επεμβάσεις, εγκαύματα, βαθιά τραύματα από βελόνα, μέση ωτίτιδα, οδοντική λοίμωξη, δήγμα ζώου, έκτρωση και εγκυμοσύνη.

Ο τέτανος δεν μεταδίδεται από άτομο σε άτομο. Αποτελεί το μόνο νόσημα που προλαμβάνεται με εμβολιασμό που είναι λοιμώδες χωρίς να είναι μεταδοτικό.

Χρόνος επώασης

Ο χρόνος επώασης της νόσου ποικίλλει από 3 ως 21 ημέρες (συνήθως 7-10 ημέρες).Συνήθως όσο μακρύτερα από το ΚΝΣ είναι το σημείο ενοφθαλμισμού τόσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος επώασης. Επίσης όσο μικρότερος είναι ο χρόνος επώασης τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα του θανάτου.

Διάγνωση

Δεν υπάρχουν εργαστηριακά ευρήματα χαρακτηριστικά του τετάνου. Η διάγνωση είναι αποκλειστικά κλινική και δεν στηρίζεται σε βακτηριολογική επιβεβαίωση αφού το κλωστηρίδιο απομονώνεται στην πύλη εισόδου μόνο σε 30% των περιπτώσεων και η απομόνωση του κλωστηριδίου από το τραύμα δεν παρουσιάζει ούτε ευαισθησία ούτε ειδικότητα. Επίσης το κλωστηρίδιο μπορεί να απομονωθεί και σε ασθενείς που δεν πάσχουν από τέτανο. Το ιστορικό πρόσφατου τραυματισμού και μη εμβολιασμού και η ανάλογη κλινική εικόνα αποτελούν τα σημεία στα οποία στηρίζεται η διάγνωση.

Επιπλοκές

Ο λαρυγγόσπασμος και ο σπασμός των αναπνευστικών μυών οδηγούν σε ασφυξία. Οι ισχυρές μυικές συσπάσεις προκαλούν συμπιεστικά κατάγματα των σπονδύλων και των μακρών οστών ενώ η υπερλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος έχει σαν αποτέλεσμα υπέρταση και καρδιακή αρρυθμία. Η κατακράτηση των εκκρίσεων στο αναπνευστικό σύστημα διευκολύνει την πρόκληση πνευμονίας από άλλα μικρόβια. Η πνευμονία από εισρόφηση επίσης είναι συχνή και ανευρίσκεται σε ποσοστό 50%-70% των αυτοψιών. Οι νοσοκομειακές λοιμώξεις είναι αποτέλεσμα παρατεταμένης νοσηλείας .

Παγκοσμίως ο τέτανος παραμένει ένα μεγάλο πρόβλημα δημόσιας υγείας προκαλώντας 200.000-300.000 θανάτους κάθε χρόνο. Ο συνολικός δείκτης θνητότητας κυμαίνεται μεταξύ 10-70% ανάλογα με τη θεραπεία, την ηλικία και τη γενικότερη κατάσταση υγείας του ασθενούς. Χωρίς νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας, η θνητότητα είναι σχεδόν 100% για τους ηλικιωμένους και τους νεαρούς ασθενείς. Με βέλτιστες συνθήκες το ποσοστό μπορεί να μειωθεί κάτω από 10%.

Ο δείκτης θνησιμότητας των ατόμων που έχουν εμβολιαστεί με 1 ή 2 δόσεις αντιτετανικού εμβολίου αλλά δεν έχουν εμβολιαστεί πλήρως είναι ο μισός σε σχέση με εκείνους που είναι ανεμβολίαστοι . Στις ΗΠΑ, θάνατος αναφέρεται σε 11% των περιπτώσεων. Θανατηφόρα κατάληξη είναι συχνότερη σε άτομα >60 ετών (18%) και σε ανεμβολίαστους (22%). Σε ποσοστό 20% των θανάτων από τέτανο δεν υπάρχει εμφανής αιτία θανάτου και αυτός αποδίδεται σε άμεση δράση της τετανικής τοξίνης .

Ευαισθησία και αντοχή

Η ευαισθησία είναι γενική. Ενεργητική ανοσοποίηση επιτυγχάνεται με εμβολιασμό και διαρκεί 10 έτη μετά τον πλήρη εμβολιασμό. Παροδική παθητική ανοσοποίηση γίνεται μετά από χορήγηση υπεράνοσης αντιτετανικής γ-σφαιρίνης ή τετανικής αντιτοξίνης. Τα νεογνά μητέρων που έχουν εμβολιαστεί έχουν παθητική ανοσία που τα προφυλάσσει από τον νεογνικό τέτανο. Η φυσική λοίμωξη δεν προφυλάσσει από επαναλοίμωξη και συνιστάται πλήρης εμβολιασμός μετά την ανάρρωση.

Επιδημιολογική Επιτήρηση

Κλινική περιγραφή

Κλινική εικόνα συμβατή με τετάνο, π.χ. οξεία εκδήλωση υπερτονίας ή/και επώδυνων μυϊκών συσπάσεων (συνήθως των μυών των σιαγόνων και του αυχένα) και γενικευμένοι μυϊκοί σπασμοί, χωρίς άλλη εμφανή ιατρική αιτία.

Εργαστηριακά κριτήρια για τη διάγνωση

  • Ανίχνευση αντισωμάτων έναντι της ανατοξίνης του τετάνου σε ασθενή που δεν έχει εμβολιαστεί για τέτανο και δεν έχει λάβει ειδική αντιτετανική γ-σφαιρίνη.
  • Αύξηση του τίτλου ειδικών αντισωμάτων έναντι της ανατοξίνης του τετάνου.

Κατάταξη του κρούσματος

Επιβεβαιωμένο

Κρούσμα που συμφωνεί με την κλινική περιγραφή (χωρίς η εργαστηριακή επιβεβαίωση να είναι απαραίτητη).

Επιδημιολογικά Δεδομένα

Δελτίο Δήλωσης

Στρατηγικές Πρόληψης & Ελέγχου

  • Η πρόληψη του τετάνου γίνεται με χορήγηση αντιτετανικού εμβολίου. Το εμβόλιο περιέχει 10μον. Lf τοξοειδούς του τετάνου που είναι συνήθως προσροφημένα σε άλατα αλουμινίου και πλεονεκτούν γιατί επιμηκύνουν τη διάρκεια ανοσίας. Κυκλοφορεί ως μονοδύναμο, διδύναμο (DT) σε συνδυασμό με διφθερίτιδα και τριδύναμο (DTaP/ Tdap) με διφθερίτιδα και κοκκύτη και χορηγείται ενδομυϊκά. Πρακτικά χρησιμοποιείται το τριδύναμο εμβόλιο που προστατεύει και εναντίον του κοκκύτη και της διφθερίτιδας. Η αποτελεσματικότητα του εμβολίου του τετάνου φθάνει το 100% και η διάρκεια ανοσίας τα 10 χρόνια (1). To τριπλό εμβόλιο γίνεται στο 2ο, 4ο, 6ο, 15ο-18ο μήνα ζωής και ακόμη στα 4-6 χρόνια. Αναμνηστικές δόσεις του εμβολίου (Tdap ή Td) συστήνονται κάθε 10 έτη ξεκινώντας από τα 11-12 έτη. Ως πρώτη αναμνηστική δόση χορηγείται άπαξ το Tdap και συνεχίζεται το πρόγραμμα με το Td. Σε εργαζόμενους σε περιβάλλον υψηλού κινδύνου προσβολής από τέτανο, η αναμνηστική δόση του εμβολίου επαναλαμβάνεται κάθε 5 χρόνια. Παιδιά 7-10 ετών, έφηβοι και ενήλικες με ατελή ή άγνωστο εμβολιαστικό ιστορικό θα πρέπει να λάβουν 3 δόσεις του εμβολίου ξεκινώντας με μία δόση Tdap ακολουθούμενη από μια δόση Td τουλάχιστον 4 εβδομάδες αργότερα και μια δεύτερη δόση Td μετά από 6-12 μήνες. Ενήλικες, ακόμη και άνω των 65 ετών, που δεν έχουν εμβολιαστεί με Tdap θα πρέπει να εμβολιαστούν και στην συνέχεια να τους χορηγείται αναμνηστική δόση Td κάθε 10 έτη.
  • Προφύλαξη σε περίπτωση τραυματισμού: Η αναγκαιότητα για ενεργητική ανοσοποίηση (εμβολιασμός) ή παθητική (ειδική σφαιρίνη TIG) εξαρτάται τόσο από το ιστορικό εμβολιαστικής κάλυψης του ασθενή όσο και από την κατάσταση του τραύματος. Οι ενέργειες που πρέπει να γίνουν, όσον αφορά στην προφύλαξη κατά του τετάνου, φαίνονται στον πίνακα 1. Ανεξάρτητα από το επίπεδο ανοσοποίησης του ατόμου, κάθε επιμολυσμένο τραύμα θα πρέπει να απολυμαίνεται σωστά καθώς και να απομακρύνονται τυχόν νεκρωμένοι ιστοί. Παθητική ανοσοποίηση με τουλάχιστον 250 i.u. υπεράνοσης αντιτετανικής γ-σφαιρίνης (TIG) χορηγούνται ενδομυϊκά, ανεξάρτητα από την ηλικία του ασθενούς, σε ασθενείς με ρυπαρά και βαθιά τραύματα και ιστορικό μη εμβολιασμού ή άγνωστο ιστορικό ή εμβολιασμό με λιγότερες από 3 δόσεις του εμβολίου.

Πίνακας 1. Προφύλαξη για τέτανο στη συνήθη αντιμετώπιση τραύματος

Καθαρά, μικρά τραύματα Υπόλοιπα είδη τραυμάτων
Ιστορικό εμβολιαστικής κάλυψης Tdap ή Td1 TIG Tdap ή Td1 TIG2
Άγνωστο ή Ναι Όχι Ναι Ναι
<3 δόσεις
≥3 δόσεις Όχι3 Όχι Όχι4 Όχι
  1. Σε παιδιά <7 ετών, συνιστάται το DTaP (εάν αντενδείκνυται το εμβόλιο για κοκκύτη τότε χορηγείται το DT). Σε παιδιά 7-10 ετών που δεν είναι πλήρως εμβολιασμένα συνιστάται η χορήγηση μιας δόσης Tdap και η συνέχιση του εμβολιασμού με Td. Σε εφήβους και ενήλικες 10-64 ετών χορηγείται μια δόση Tdap αντί για Td εφόσον δεν έχει προηγηθεί εμβολιασμός με Tdap. Σε ενήλικες > 65 ετών, που δεν έχουν εμβολιαστεί με Tdap, μπορεί να χορηγηθεί μια δόση Tdap αντί για Td.
  2. Η υπεράνοση αντιτετανική γ-σφαιρίνη (TIG) είναι ανθρώπινης προέλευσης. Σε περίπτωση που δεν είναι διαθέσιμη μπορεί να χορηγηθεί εναλλακτικά τετανική αντιτοξίνη ίππιας προέλευσης.
  3. Ναι εάν έχουν μεσολαβήσει 10 και παραπάνω έτη από την τελευταία δόση
  4. Ναι εάν έχουν μεσολαβήσει 5 και παραπάνω έτη από την τελευταία δόση. Δεν απαιτούνται πιο συχνές αναμνηστικές δόσεις καθώς μπορούν να επιτείνουν τις ανεπιθύμητες ενέργειες.
  • Νεογνικός τέτανος : Η προστασία των νεογέννητων από το νεογνικό τέτανο καθορίζεται από την ανοσολογική κατάσταση της μητέρας τους. Για την προστασία των νεογέννητων οι ανεμβολίαστες μητέρες θα πρέπει να λαμβάνουν τουλάχιστον 2 δόσεις αντιτετανικού εμβολίου με μεσοδιάστημα 4 εβδομάδων και η δεύτερη δόση να είναι τουλάχιστον δυο εβδομάδες πριν τον τοκετό. Τρίτη δόση μπορεί να χορηγηθεί 6-12 μήνες μετά την δεύτερη ή κατά τη διάρκεια επόμενης κύησης. Δυο επιπλέον δόσεις θα πρέπει να χορηγηθούν με μεσοδιαστήματα ενός έτους ή κατά τη διάρκεια επόμενων κυήσεων. Μια από τις 5 δόσεις θα πρέπει να χορηγηθεί ως Tdap, ιδανικά αμέσως μετά τον τοκετό ή μεταξύ των κυήσεων. Έγκυες που έχουν εμβολιαστεί με 3 ή 4 δόσεις αντιτετανικού εμβολίου, θα πρέπει να λάβουν 2 δόσεις εμβολίου κατά τη διάρκεια καθεμιάς από τις δυο πρώτες κυήσεις τους. Τα νεογέννητα μητέρων που έχουν εμβολιαστεί έχουν παθητική ανοσία που τα προφυλάσσει από τον νεογνικό τέτανο.

Έλεγχος επαφών, κρουσμάτων, στενού περιβάλλοντος

  • Δήλωση του κρούσματος στις αρμόδιες υγειονομικές αρχές.
  • Απομόνωση κρούσματος: Δεν εφαρμόζεται.
  • Απολύμανση του περιβάλλοντος: Δεν εφαρμόζεται.
  • Ανοσοποίηση των επαφών: Δεν εφαρμόζεται.
  • Διερεύνηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες έγινε ο τραυματισμός.
  • Ειδική θεραπεία ασθενούς: Χορήγηση υπεράνοσης γ-σφαιρίνης ενδομυϊκά σε δόση 3.000-6.000 μονάδες. Η μετρονιδαζόλη είναι το αντιβιοτικό εκλογής και θα πρέπει να χορηγείται για 7-14 ημέρες σε μεγάλες δόσεις. Η χορήγηση της συμβάλλει στην μείωση των χορηγούμενων μυοχαλαρωτικών και αντισπασμωδικών φαρμάκων. Σχολαστικός χειρουργικός καθαρισμός συστήνεται σε βαθιά και μεγάλα τραύματα. Η διατήρηση ανοιχτών αεραγωγών, η χορήγηση κατασταλτικών και μυοχαλαρωτικών φαρμάκων καθώς και η μηχανική υποστήριξη της αναπνοής, είναι ζωτικής σημασίας. Η ενεργητική ανοσοποίηση θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα με την έναρξη της θεραπευτικής αγωγής.

Ερωτήσεις & Απαντήσεις

Ο τέτανος προκαλείται από μια τοξίνη (δηλητήριο), η οποία παράγεται από το βακτήριο Κλωστηριδιο του τετάνου. Τα κλωστηρίδια του τετάνου δεν μπορούν να αναπτυχθούν σε συνθήκες στις οποίες υπάρχει οξυγόνο. Τα βακτήρια αυτά παράγουν σπόρους ανθεκτικούς στην θερμότητα και σε πολλούς χημικούς παράγοντες, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την καταστροφή τους.

Οι σπόροι του κλωστηριδίου του τετάνου είναι δυνατόν να ανιχνευθούν στο χώμα όπως επίσης στο εντερικό σύστημα καθώς και στα περιττώματα πολλών οικόσιτων και εκτρεφόμενων ζώων και ανθρώπων. Οι σπόροι των βακτηρίων εισέρχονται συνήθως στον οργανισμό μέσω κάποιας λύσης συνέχειας του σώματος (παρουσία αναερόβιων συνθηκών οι σπόροι πολλαπλασιάζονται).

Ο τέτανος δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Τα συμπτώματα του τετάνου προκαλούνται από την τοξίνη του κλωστηριδίου του τετάνου, η οποία δρα στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Στην πιο κοινή μορφή του νοσήματος, σαν αρχικό σύμπτωμα παρουσιάζεται σπασμός των μασητήρων μυών, που ακολουθείται από ακαμψία του αυχένα, δυσκαταποσία καθώς και ακαμψία των κοιλιακών μυών. Άλλα συμπτώματα είναι ο πυρετός, η εφίδρωση, η αύξηση της αρτηριακής πίεσης καθώς και η ταχυκαρδία. Σπασμοί εμφανίζονται σπάνια, οι οποίοι μπορεί να διαρκέσουν μερικά λεπτά και να συνεχιστούν για διάστημα 3-4 εβδομάδων. Εάν επέλθει πλήρης ίαση,αυτό συμβαίνει μετά από αρκετούς μήνες.

Η περίοδος επώασης ποικίλλει από 3-21 ημέρες, με μέσο όρο τις 8 ημέρες. Όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση του τραύματος από το κεντρικό νευρικό σύστημα, τόσο μεγαλύτερος είναι και ο χρόνος επώασης της νόσου. Μικρότερος χρόνος επώασης αυξάνει την πιθανότητα θανάτου.

Η διάγνωση του τετάνου βασίζεται μόνο στα κλινικά σημεία και συμπτώματα. Η εργαστηριακή διερεύνηση δεν κρίνεται χρήσιμη καθώς το κλωστηρίδιο του τετάνου συνήθως δεν μπορεί να απομονωθεί από την πληγή ατόμου που παρουσιάζει τέτανο, ενώ αντίθετα είναι δυνατόν να απομονωθεί από το δέρμα ατόμου που δεν παρουσιάζει την νόσο.

Ο τέτανος χαρακτηρίζεται από αυξημένο ποσοστό θνητότητας. Τα τελευταία χρόνια στην Αμερική ο τέτανος παρουσιάζει θνητότητα της τάξεως του 10%.

Ο λαρυγγόσπασμος (σπασμός των φωνητικών χορδών) αποτελεί μια επιπλοκή η οποία είναι δυνατό να οδηγήσει σε δυσλειτουργία της αναπνοής. Επίσης, οι ασθενείς είναι δυνατόν να σπάσουν την σπονδυλική τους στήλη ή τα μακρά οστά, λόγω των σπασμών. Άλλες πιθανές επιπλοκές είναι η υπέρταση, μη φυσιολογικός καρδιακός ρυθμός και δευτερεύουσες λοιμώξεις, οι οποίες είναι συχνές λόγω παράτασης της νοσηλείας.

Το κλωστηρίδιο του τετάνου ανευρίσκεται στο χώμα, επομένως η επιμόλυνση ενός τραύματος με χώμα, περιττώματα ζώων και λίπασμα, αποτελεί την πιο επικίνδυνη εκδοχή τραυματισμού. Αν και παραδοσιακά μεγαλύτερη ανησυχία προκαλούν τα βαθιά, μεγάλα και ανοιχτά τραύματα, η αλήθεια είναι ότι οι σπόροι του κλωστηριδίου του τετάνου είναι δυνατόν να εισέλθουν στον οργανισμό μέσω οποιουδήποτε τραύματος, το οποίο προκαλεί λύση συνέχειας στο δέρμα. Ο τέτανος μπορεί να συμβεί ακόμα και μετά από επαφή με θραύσματα, τρυπήματα και δερματοστιξία. Επίσης οι χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών έχουν αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν τέτανο.
Κάθε πληγή δυνητικά μολυσμένη με το κλωστηρίδιο του τετάνου, χρήζει άμεσης φροντίδας. Η αντιμετώπιση εξαρτάται από την εμβολιαστική κάλυψη του κάθε ατόμου. Σε κάθε περίπτωση το τραύμα αρχικά πρέπει να απολυμαίνεται. Αναζητείστε βοήθεια αμέσως, έχοντας μαζί σας το βιβλιάριο εμβολίων σας (περιέχει πληροφορίες σχετικά με την εμβολιαστική κάλυψη). Σε ασθενή με άγνωστο ή ελλιπές εμβολιαστικό ιστορικό και τραύμα δυνητικά μολυσμένο με το κλωστηρίδιο του τετάνου, χρειάζεται να γίνει μια δόση του εμβολίου τετάνου- διφθερίτιδας (Td ή Tdap) καθώς και μία δόση υπεράνοσης γ-σφαιρίνης του τετάνου (TIG) όσο το δυνατόν συντομότερα. Ασθενής ο οποίος έχει εμβολιαστεί με 3 δόσεις του εμβολίου τετάνου-διφθερίτιδας (Td ή Tdap) και έχει λάβει και αναμνηστική δόση μέσα στα προηγούμενα 10 έτη, θεωρείται προστατευμένος. Παρόλα αυτά, για να διασφαλιστεί η επαρκής προστασία, μια δόση του εμβολίου θα πρέπει να γίνεται εάν έχει παρέλθει διάστημα μεγαλύτερο των 5 ετών από την τελευταία αναμνηστική δόση και το τραύμα είναι εκτεταμένο και εμφανώς μολυσμένο.

Δεν υπάρχει " θεραπεία" για τον τέτανο. Όταν ένα άτομο εμφανίσει συμπτώματα, η θεραπεία είναι υποστηρικτική και στηρίζεται στην διαχείριση και τον έλεγχο των επιπλοκών. Η καλύτερη "θεραπεία" είναι η πρόληψη μέσω του εμβολιασμού.

Η απάντηση είναι ναι! Η ίδια η νόσος δεν δημιουργεί ανοσία καθώς η λοιμογόνος δόση της τοξίνης που απαιτείται για να προκαλέσει τον τέτανο είναι μικρή.

Τα εμβόλια έχουν δημιουργηθεί από χημικά επεξεργασμένη τοξίνη του τετάνου, η οποία έχει μετατραπεί σε μη λοιμογόνο τοξίνη αλλά ικανή να προκαλέσει ανοσιακή απάντηση στο άτομο που εμβολιάζεται. Το εμβόλιο είναι γνωστό ως αδρανοποιημένο καθώς δεν περιέχει ζώντες μικροοργανισμούς οι οποίοι δεν έχουν την δυνατότητα να αναπαραχθούν, γεγονός το οποίο δημιουργεί ανάγκη για πολλαπλές δόσεις εμβολιασμού έτσι ώστε να επιτευχθεί η ανοσία.

Όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται προστασία έναντι του τετάνου. Αναμνηστικές δόσεις χρειάζεται να γίνονται σε όλη την διάρκεια της ζωής ενός ατόμου.

Μετά από τον ενδεδειγμένο εμβολιασμό με την αρχική σειρά DTaP ή Td/TdaP περίπου 100% των εμβολιασμένων θα παρουσιάζει προστατευτικά αντισώματα στο αίμα τους έναντι της τοξίνης του τετάνου. Επειδή όμως τα επίπεδα των αντισωμάτων στο αίμα μειώνονται με την πάροδο των ετών, είναι αναγκαίες οι αναμνηστικές δόσεις του εμβολίου κάθε 10 έτη.

Το εμβόλιο Tdap δεν αντενδείκνυται κατά την διάρκεια της κύησης.

Γενικά, κάθε άτομο το οποίο στο παρελθόν είχε παρουσιάσει σοβαρή αλλεργική αντίδραση σε συστατικό του DTap ή του Tdap, δεν πρέπει να λάβει ξανά άλλη δόση. Ακόμη, κάθε άτομο με επιβεβαιωμένη, πιθανή ή ενδεχόμενη νευρολογική πάθηση, συνιστάται να καθυστερήσει την λήψη του εμβολίου έως ότου η κατάσταση αξιολογηθεί, θεραπευθεί ή σταθεροποιηθεί. Παρόλο που το συγκεκριμένο εμβόλιο δεν προκαλεί νευρολογικές διαταραχές είναι δυνατόν να πυροδοτήσει συμπτώματα μιας υποκείμενης νόσου.
Όχι.

Βιβλιογραφία

image_print